Handheld gaming is voor mij binnen het hele gamescala altijd het ondergeschoven kindje geweest. Een draagbare spelcomputer kwam alleen uit de kast als ik een lange reis moest maken. Lekker onderuit zitten in een vliegtuig, een beetje gamen, een beetje filmkijken. Voor je het wist was je op de eindbestemming. Thuis op de bank kwamen de DS en de PSP echter nooit voorbij. Waarom zou je een boterham zonder beleg eten als je ook kunt kiezen voor een goed belegde boterham. Yep, consoles prefereerden in huize van T. lees meer

Het is een benijdenswaardige positie, om allerlei games te kunnen bekijken zonder ze (allemaal) te moeten hoeven kopen, maar het brengt een venijnig addertje onder het gras mee waar je mee moet omgaan als games recensent: overdaad en tijdsgebrek. Er worden zoveel games uitgebracht dat je ze niet meer allemaal gespeeld krijgt, en met "allemaal" bedoel ik dan "diegenen die de moeite waard zijn". Een luxeprobleem, ik hoor het je al zeggen. Maar soms lijkt het er op dat dat probleem eigenlijk het probleem van de uitgevers is. Want als ik ze al niet kan spelen, met alle mogelijkheid en de beste wil ter wereld, hoe doet iemand dat dan die gewoon elke keer naar de winkel moet voor zijn games? lees meer

Mijn voorspelling voor de komende jaren. Het scrabblespelletje Wordfeud zal echtscheidingen en verbroken relaties zorgen. Afgelopen week gingen we op bezoek bij mijn schoonouders. Altijd gezellig, tot het moment dat schoonmama, mijn vrouw en schoonzus spontaan op hun mobiele telefoon/tablet beginnen te tikken. lees meer

Het is om misselijk van te worden. Was ‘gamer’ tot een paar jaar geleden nog een geuzennaam, nu lijkt het alsof iedereen onze trotse digitale hobby uitoefent. Moest je vroeger tijdens verjaardagen tot in de treuren uitleggen dat je van gamen niet gewelddadig wordt, nu komt die jolige oom je apentrots met de mededeling dat hij ook gamer is. Zijn credentials: Angry Birds en Words With Friends. lees meer

Ik wil me graag uitspreken ten opzichte van een groep mensen binnen onze samenleving die aangepakt moeten worden. Sinds 2002 is er sprake van vrij online verkeer tussen Europese spelers en Amerikanen op Xbox Live. Op dit moment lopen de schattingen naar het aantal mensen uit die laatste groep die online verblijft op 15 miljoen mensen. Als één van de weinigen wil ik hier tegen ageren, wat gezien alle problemen die samengaan met de massale komst van voornamelijk Call of Duty-spelers terecht is gebleken.

Deze massale aanwezigheid leidt tot veel problemen: killstealing, irritante opmerkingen over uw sexuele voorkeur, verdringing in de online lobbies en hosting- en lagproblemen. Voor veel mensen vormen deze zaken een serieus probleem. Klachten worden echter vaak niet gemeld, omdat men het idee heeft dat er toch niets mee wordt gedaan. lees meer

Op een blauwe maandag (26 februari 2007, om precies te zijn) heb ik nog eens gehoopt een schrijverspositie bij Edge te kunnen scoren. IJdele hoop, natuurlijk, want om als non-native schrijver te gaan concurreren met het beste dat Groot-Brittannië te bieden heeft om een plek in het op dat moment meest gerespecteerde team editors op de planeet te krijgen was al kansloos voordat ik op 'send' klikte. Maar het proefartikel dat ik had bedacht kwam weer boven water toen iemand op een podcast het er over had, althanks het idee dat er aan ten grondslag lag. lees meer

De afgelopen maanden was Skyrim niet uit mijn Xbox 360 te branden. De enige gamesnacks die ik tussendoor tot me nam, bestonden uit wat handheldwerk en de nieuwe avonturen van Drake. Tegen het einde van het jaar begon er toch iets te knagen. Een blik op mijn gamekast leerde dat een aantal voor mij potentiële topgames nog steeds in de verpakking zaten. lees meer

Waarschuwing: Artikel bevat spoilers over Mass Effect 2!

"Shepard!" De kreet die Joker uitschreeuwde tijdens de crash van de Normandy in het begin van Mass Effect 2 zal me altijd bij blijven. Ik besefte dat het verhaal groots was en daarmee kreeg ik gelijk spijt van het feit dat Mass Effect 1 heb overgeslagen. Enkelen minuten later werd die spijt nog groter toen bleek dat de gameplay heerlijk was en het verhaal nog grootser en meeslepender werd. Ik heb Mass Effect 2 wel tien keer uitgespeeld, telkens in een andere klasse of met andere keuzes. En nu begint mijn verdriet over Mass Effect 1 weer omhoog te komen in aanloop naar Mass Effect 3. lees meer

Terwijl ik gisteren begon aan Kingdoms of Amalur: Reckoning wist ik niet zo heel goed wast ik moet verwachten, aangezien ik de game niet zo heel erg gevolgd heb. Wel zag ik direct dat dit weer een RPG zou gaan worden waar ik net zo veel naar de minimap ging zitten kijken als dat ik kon genieten van de omgeving. Wat dat betreft had Fable (waar de game me de hele tijd onwillekeurig aan laat denken) het beter geregeld met zijn glinsterende paadje. Als we dan toch aan het handje moeten, dan op een manier die me de omgeving laat bekijken. Want de meeste RPG's bekijk ik effectief maar met een half oog omdat ik me constant moet heroriënteren. Verdomde RPG's met hun open werelden. Nee, dan Final Fantasy XIII, die wist tenminste waar het om ging: de prut tussen de gevechten in zoveel mogelijk beperken! lees meer

Er is nogal wat commentaar gekomen op mijn column van maandag over gameverslaving. Zelfs collega’s van mijn vrouw vroegen of het nog wel allemaal goed ging tussen ons. Talloze Facebook-berichten en gisteravond zelfs een heuse interventie van mijn twee beste vrienden. Bedankt jongens. Voor iedereen die zich ongerust maakt over mijn gamegedrag: het was een satirische column. Goed, ik zit al meer dan 100 uur in Skyrim, maar de game beheerst (bijna) niet mijn sociale leven. Zo, en nu dat uit de weg is, ga ik weer even gamen.

 lees meer

Het verschil tussen hardcore en casual werd maar weer eens duidelijk toen we afgelopen weekend bij vrienden terechtkwamen met als missie het spelen van spelletjes. Bordspelletjes, welteverstaan. Nu word ik persoonlijk ontzettend blij van een potje Monopoly en tot mijn verrukking werd dat niet afgeschoten. Normaal krijg je altijd "oh nee, geen Monopoly, dat duurt altijd zo lang" maar de speelgoeden waren me goed gezind. Nadat het spel na een uurtje of twee was afgelopen (ja, ik heb gewonnen, ja) was ik weer helemaal Monopoly-minded en toen dacht ik: "hoe hardcore gaan ze in deze game eigenlijk?" lees meer

Ik ben fan van American Football. Jammer genoeg zit ik in het UPC-gebied (geen ESPN) en moet het dus doen met de jaarlijkse Madden-game, nabeschouwingen online en YouTube. Een keer per jaar is het echter feest. De finale van het seizoen: de Superbowl wordt live uitgezonden door BBC. Altijd een happening van jewelste in huize van T. lees meer

Er zijn zoveel leuke, interessante en verslavende games op de mobiele platforms te krijgen voor zo weinig moeite en geld dat het ontzettend makkelijk is om mijn homescherm vol te stouwen met groepen games die ik echt moet spelen. Ken je dat? Dat iedereen tegen je zegt: "je moet deze echt eens doen, die is gaaf! En deze, ja dat is ook echt wat voor jou! Ik speel 'm zelf ook, ik stuur je wel een invite, kunnen we spelen." En zo komt het dat ik Hero Academy, Tiny Towers, Groove Coaster, Spy Mouse en zelfs iOS-vlaggenschip Infinity Blade 2 heb liggen op mijn digitale pile of shame. Voor wie die uitdrukking niet kent: het beschrijft een stapeltje games dat je ooit hebt gekocht, gekregen of anderszins in je bezit hebt waarvan je zekers te weten hebt beloofd aan jezelf dat je ze zou gaan spelen, maar dat je nog steeds niet hebt gedaan. En nu heb ik dus ook een extra digitale stapel. Fijn. Zo kom ik nooit toe aan Game of Thrones. Of de biografie van Jobs. Of Arkham City. Of die andere twintig dingen van wie iedereen zegt "dat je ze gezien/gespeeld/gelezen moet hebben." Geen aanbevelingen meer, ik word gek!

^{Dat is trouwens niet mijn pile of shame op de foto.} 

Voor het eerst in mijn dertigjarige bestaan als videogamer begin ik mij ongerust te maken. Discussies over games en verslaving wimpelde ik altijd weg. Als weerwoord nam ik mezelf als voorbeeld. Ik game veel, maar lees ook boeken, comics, tijdschriften, kijk televisie, ga naar de bioscoop, doe sociaal met vrienden, ga wel eens uit, werk veertig uur in de week en ben ook nog eens getrouwd. Het is allemaal een kwestie van plannen. Niets meer en niets minder. Tegenwoordig moet ik bekennen dat ik de afgelopen maanden geen boeken heb gelezen, de tijdschriftenstapel vervaarlijk groot aan het worden is, ik op het ochtendjournaal na geen tv-programma meer heb gezien, communicatie met vrienden steeds vaker via mijn mobiel en Facebook verloopt en ik mijn vrouw alleen nog maar vluchtig spreek. In mijn dromen en onderweg naar werk denk ik aan draken, uitgestrekte landerijen en scherpe zwaarden. Damn you Skyrim! En damn you Keith Bakker, waarom zit je juist nu opgesloten… 

Ik moet de merites van de Lumia 800 proberen te onderzoeken, maar het lukt niet. Er zitten wat cijfers in de weg, specifiek de cijfers 1-9. Dat zijn de enige die er toe doen, zeg je? Je hebt helemaal gelijk, want die maken namelijk Sudoku mogelijk en op de één of andere manier ben ik daar helemaal verslingerd aan. Ik heb de keuze uit een berg mobiele apparaten en games waar je bang van wordt, maar verdomme, als ik op de plee zit kom ik altijd weer bij die rotte vierkanten uit. Het is gewoon zo rustgevend! Ik speelde het zelf niet, maar ik begrijp nu waarom mensen patience en mijnveger helemaal kapotgespeeld hebben op hun Windows-bak. De kalmte. Het laat je toe op ideeën te komen, je gedachten te laten gaan waar ze moeten. Heerlijk. En nu is er dus Sudoku met achievements, met dank aan Windows Phone. Oh God, hoe ga ik daar vanaf komen? Dus bij deze: sorry, Nokia, jullie krijgen die Lumia nooit meer terug. Tenminste niet totdat ik de volledige gamerscore heb gehaald bij Sudoku. En dat zou nog even kunnen duren. 

Deze week voor het eerst sinds jaren weer eens op perstrip geweest. De bestemming was een speelgoedbeurs in Duitsland. Hier werd achter gesloten deuren een nieuwe game gelanceerd. Ik was even vergeten hoe leuk, maar ook tijdrovend zo’n reisje is. Leuk omdat je collega’s spreekt (sterke verhalen) en soms letterlijk de ogen uitsteekt. Hoe tijdrovend lees je in dit beknopte verslag. 05.30 wekker gaat af en een half uur later sta ik koukleumend te wachten op de eerste tram richting Schiphol. Na een vliegtuigritje naar München lopen we daar richting de taxi die ons naar het treinstation moet brengen. Vijftig minuten verder merken we dat het minstens -10 is op deze Bahnhof. De supersnelle ICE brengt ons naar Neurenberg. Even een Wienerschnitzel met Spezi naar binnen werken en weer in galop naar de taxi die ons naar het beursgebouw brengt. Daar een presentatie van een minuut of vijftig en een interview en voilà: het werk is done. Nog anderhalf uur gedood op de beurs en bovenstaand reisschema in omgekeerde volgorde. Om half elf steek ik de sleutel in mijn voordeur. Je moet het maar willen zijn: gamejournalist. 

Holleeder is op vrije voeten. Da's fijn voor de man, zou je zeggen, maar er zijn nogal wat mensen die een appeltje met hem te schillen hebben. Da's nou eens een dankbaar onderwerp voor een game, lijkt me. Een fijne stealth 'em up waarbij je echt ongezien moet blijven en constant moet onderduiken/wegvluchten als ze je weer gevonden hebben (want dat doen ze altijd.) Dat terwijl je via via mannetjes aanstuurt om diegenen die je een kopje kleiner willen maken voor te zijn. En dan zorgen dat als ze gepakt worden, ze niet praten, want hoe sneller dat gebeurt, hoe sneller je weer moet vluchten naar een nieuwe schuilplaats. Klinkt toch goed, of niet? Het zou de materie ook lekker dichtbij brengen, want je kunt je natuurlijk in dit verhaal wél precies voorstellen dat er bepaalde mensen met veel reserves (en bier) zijn die 'de neus' tegen elke prijs willen zien bloeden. Laat Guerrilla daar eens aan werken, in plaats van de zoveelste Killzone. Eigen onderwereld eerst!