Wat zou jij doen, als bleek dat je -Mafioso zijnde- ook nog eens bezeten bleek te zijn door een duistere kracht, die je twee tentakels zou geven, waardoor je naast schieten ook nog eens je vijanden zou kunnen grijpen, slaan of als een overrijpe banaan doormidden kon zwiepen? Zou je dat proberen weg te stoppen of zou je er je voordeel mee doen? Nee, ik snapte ook niet dat de hoofdpersoon in The Darkness 2 dat eerste heeft gedaan, maar ik had de eerste game ook niet gespeeld. Dus ik wist niet wat de Darkness voor zieke shit is. Nu wel. Gelukkig. Het is een probaat middel tegen "al mijn shooters zijn hetzelfde geworden"-moeheid. Dit gecelshade FPS vervolg op een game die ik niet gespeeld heb, dat niet door de originele studio maar van de makers van tot nu toe gemiddelde shooters als Dark Sector gemaakt is, dat is gebaseerd op een Amerikaanse comic die ik niet ken en dat me eigenlijk tot zo kort als twee weken geleden niet zo veel zei, heeft me met beide tentakels bij de kladden. lees meer

Minh Le staat ook bekend als "Gooseman", maar de kans dat je zijn (bij)naam kent is een stuk kleiner dan dat je hebt gehoord van de game waar hij bijna persoonlijk verantwoordelijk voor is: Counter-strike. Begonnen als Half-life mod is de game sinds de eeuwwisseling razend populair onder PC-spelers en het is een typisch voorbeeld van hoe één game een heel eigen leven kan leiden. Het is een voorloper in de e-sports beweging, wordt nog steeds religieus gespeeld door miljoenen spelers en er blijven versies voor nieuwe platformen uitkomen. Het heeft de imagoschade van de Duitse Erfurt-slachting en de rest van de "Killerspiele"-beweging weten te overleven (CS is in Duitsland verrekte populair) en gaat maar gewoon door. In andere woorden: het is een icoon van een game. En nu heeft de maker daarvan dus een nieuwe game. Een tactische shootergame. No pressure. lees meer

De vraag wat Amalur (de rest van de titel bespaar ik jullie vanaf nu) is blijkt moeilijk te beantwoorden. Het ziet er uit als een RPG dat overkomt als een verbeterde, leukere versie van de actie en de dromerige look van Fable met de eindeloze stroom aan missies, mogelijkheden en zijpaadjes die Elder Scrolls-games hebben. Maar eingelijk is het een loot-game die meer wegheeft van een World of Warcraft meets God of War. En in die mix zitten wat nadelen en oubolligheden die beter hadden gekund, maar als dit verder geen goede start van een serie is weet ik het ook niet meer. lees meer

Het is een benijdenswaardige positie, om allerlei games te kunnen bekijken zonder ze (allemaal) te moeten hoeven kopen, maar het brengt een venijnig addertje onder het gras mee waar je mee moet omgaan als games recensent: overdaad en tijdsgebrek. Er worden zoveel games uitgebracht dat je ze niet meer allemaal gespeeld krijgt, en met "allemaal" bedoel ik dan "diegenen die de moeite waard zijn". Een luxeprobleem, ik hoor het je al zeggen. Maar soms lijkt het er op dat dat probleem eigenlijk het probleem van de uitgevers is. Want als ik ze al niet kan spelen, met alle mogelijkheid en de beste wil ter wereld, hoe doet iemand dat dan die gewoon elke keer naar de winkel moet voor zijn games? lees meer

Ik heb de eerste versie van Super Mario Bros. Crossover nooit echt bekeken, maar nu dat er een nieuwe versie is gemaakt lijkt me de tijd rijp om er nog even de spotlight op te zetten. Super Mario Bros. Crossover 2.0 doet het onmogelijke: het combineren van verschillende games met de eerste Super Mario Bros. als basis. Je kunt echter kiezen uit allerlei karakters uit games als Zelda's, Metroid, Castlevania, Contra en Mega Man. Het bizarre is dat al die karakters op de één of andere manier een speelbaar alternatief zijn voor Mario en Luigi om door de in je geheugen gegrifte werelden heen te komen. Het resultaat: de vetste mashup ooit. En bizar genoeg is de game lang genoeg gedoogd door de copyright-eigenaars om te komen tot deel twee, dat nog meer pret met je geheugen belooft. lees meer

Dat de Playstation Vita het misschien wel eens zwaar zou kunnen krijgen loopt als een rode draad door alle verslaggeving over het apparaat heen. De concurrentie van de steeds completer wordende telefoons en tablets, de hoge prijzen voor de speciaal voor de Vita gemaakte games en de vraag of mensen nog wel zitten te wachten op een apart game-apparaat dat ze in hun zak kunnen steken: het zijn allemaal punten die steeds weer genoemd worden. De launchparty afgelopen dinsdag in Utrecht maakte nog maar eens duidelijk dat zowel pers als retail moeite hebben om groot enthousiasme aan de dag te leggen voor de speciale features van Sony's nieuwe handheld. Althans, als ik het het matige tot niet-bestaande applaus bij de presentatie als graadmeter mag nemen. Crossplay was echter één van de weinige zaken die de handjes nog op elkaar kreeg. Terecht, want als één ding de Vita gaat redden dan is het Crossplay wel. lees meer

Het is wel raar. Als je ziet hoe oudere gamers over elkaar heen buitelden om vooraan te staan bij de reboots van games als Fallout, X-Com en Deus Ex (wat ze er ook van vonden uiteindelijk) lijkt niemand echt enthousiast te worden over de aanstaande reboot van Syndicate. De game komt over een dikke week uit, maar om nou te zeggen dat je er heel veel over hoort of dat mensen er echt mee bezig zijn: nee. Maar waarom eigenlijk? Aan de game zelf ligt het denk ik niet, want de trailers en de demo laten tot nu toe zien dat het een heel acceptabele reboot wordt. Maar is dat genoeg? lees meer

Het zou je bijna doen kijken naar Amerikaanse importmogelijkheden: uitgever Namco-Bandai geeft aan dat het fantastisch uitziende PS3-RPG Ni No Kuni pas in het eerste kwartaal van volgend jaar naar Europa komt. Dit om te zorgen dat er Engelse stemmen komen en dat er een vertaling zal zijn voor een aantal Europese talen. Allemaal leuk en aardig natuurlijk, maar Nederlands zit er niet bij en dus is het voor ons -dankzij het ontbreken van een regiocodering bij PS3-games- net zo makkelijk om via een Amerikaanse online-winkel de game te bemachtigen en hem al een paar maanden eerder te spelen. Is deze game dat waard dan? Euh, ja. lees meer

Ik wil me graag uitspreken ten opzichte van een groep mensen binnen onze samenleving die aangepakt moeten worden. Sinds 2002 is er sprake van vrij online verkeer tussen Europese spelers en Amerikanen op Xbox Live. Op dit moment lopen de schattingen naar het aantal mensen uit die laatste groep die online verblijft op 15 miljoen mensen. Als één van de weinigen wil ik hier tegen ageren, wat gezien alle problemen die samengaan met de massale komst van voornamelijk Call of Duty-spelers terecht is gebleken.

Deze massale aanwezigheid leidt tot veel problemen: killstealing, irritante opmerkingen over uw sexuele voorkeur, verdringing in de online lobbies en hosting- en lagproblemen. Voor veel mensen vormen deze zaken een serieus probleem. Klachten worden echter vaak niet gemeld, omdat men het idee heeft dat er toch niets mee wordt gedaan. lees meer

Ik weet niet wie het zou winnen in een wedstrijdje "kent u mij?", Facebook of Angry Birds. Beiden zijn tot in den treure in de media geweest en zeker online zou het wedstrijdje beide kanten op kunnen gaan, of zelfs eindigen in een 100/100 gelijkspel. Het is dan een beetje raar om te zien dat deze monstergame nu pas te spelen is in Facebook. En dat terwijl je in Google+ al sinds augustus vorig jaar met vogels naar varkens kunt gooien. Is dat nog de moeite dan? Jazeker, er valt namelijk nog heel wat omzet uit de steen te persen, gezien de nieuwe mogelijkheden die uitgever Rovio heeft gecreëerd om mensen een paar Facebook credits uit de zak te kloppen. lees meer

Snake? Snaake? Snaaaaaaaaake! Iedereen die de opvolging van steeds langgerektere roepen om Snake kent, weet dat Metal Gear aan elkaar hangt van typische elementen. De serie is groot geworden op de stealth-gameplay die je zoveel mogelijk het gevecht laat vermijden en je dwingt om je omgeving goed in je op te nemen. En nu dat de serie zo groot is was het onvermijdelijk dat die niet ook opgenomen zou worden in het schier oneindige rijtje HD remakes dat we de laatste twee jaar hebben zien voorbijkomen. Gelukkig is het een voorbeeld voor alle andere remakes van dit soort en kunnen we nog eens genieten van de hoogtepunten van de serie, of ze zelfs voor het eerst beleven. Is dat nog de moeite, zoveel jaar na dato? Ja. Ja, dat is het. Want het karakter dat Hideo Kojima en zijn team de Metal Gear games hebben gegeven is ook nu nog gaaf om te beleven. lees meer

Op een blauwe maandag (26 februari 2007, om precies te zijn) heb ik nog eens gehoopt een schrijverspositie bij Edge te kunnen scoren. IJdele hoop, natuurlijk, want om als non-native schrijver te gaan concurreren met het beste dat Groot-Brittannië te bieden heeft om een plek in het op dat moment meest gerespecteerde team editors op de planeet te krijgen was al kansloos voordat ik op 'send' klikte. Maar het proefartikel dat ik had bedacht kwam weer boven water toen iemand op een podcast het er over had, althanks het idee dat er aan ten grondslag lag. lees meer

Tim Shafer was in jubelstemming. Zijn tweet, uitgestuurd nadat het nieuwe adventuregameproject van zijn gamebedrijf Double Fine het benodigde budget van $400.000 binnen 8 (acht!) uur behaalde via Kickstarter sprak boekdelen:

Kickstarter maakt het mogelijk om mensen geld bij elkaar te laten leggen om een in hun ogen geweldig idee van iemand anders mogelijk te maken. Als maker geef je aan hoeveel je denkt nodig te hebben en wat de gulle gevers krijgen voor hun investering, in dit geval natuurlijk de game zelf en daarnaast ook nog eens de documentaire die simultaan wordt gemaakt van het productieproces van de game. Dat zijn dus twee unieke elementen die in één avond wel eens een hele grote impact zouden kunnen gaan hebben op hoe games gemaakt, maar vooral op hoe ze betaald gaan worden in de toekomst. lees meer

Terwijl ik gisteren begon aan Kingdoms of Amalur: Reckoning wist ik niet zo heel goed wast ik moet verwachten, aangezien ik de game niet zo heel erg gevolgd heb. Wel zag ik direct dat dit weer een RPG zou gaan worden waar ik net zo veel naar de minimap ging zitten kijken als dat ik kon genieten van de omgeving. Wat dat betreft had Fable (waar de game me de hele tijd onwillekeurig aan laat denken) het beter geregeld met zijn glinsterende paadje. Als we dan toch aan het handje moeten, dan op een manier die me de omgeving laat bekijken. Want de meeste RPG's bekijk ik effectief maar met een half oog omdat ik me constant moet heroriënteren. Verdomde RPG's met hun open werelden. Nee, dan Final Fantasy XIII, die wist tenminste waar het om ging: de prut tussen de gevechten in zoveel mogelijk beperken! lees meer

Catherine is bizar. Heel bizar. Als je een game kunt fabriceren die relatieproblemen van gemiddelde dertigers in een sausje van demonische taferelen, schapen en blokpuzzels kunt onderdompelen en dat ook nog weet te doen zonder dat het zo waanzinnig aanvoelt als het klinkt, dan moet je echt je best doen en maakt dat indruk. Maar dat heeft Atlus ook gedaan. Hetzelfde team dat eerder verantwoordelijk was voor de Persona-serie heeft dit kunststukje in elkaar gezet en met dank aan uitgever Deep Silver kunnen we daar nu in Europa ook van genieten. Of ja, genieten. Zoals zoveel games met een artistieke inslag is er net zoveel mis als raak in Catherine, afhankelijk vanuit welke positie je naar de game kijkt. lees meer

Het verschil tussen hardcore en casual werd maar weer eens duidelijk toen we afgelopen weekend bij vrienden terechtkwamen met als missie het spelen van spelletjes. Bordspelletjes, welteverstaan. Nu word ik persoonlijk ontzettend blij van een potje Monopoly en tot mijn verrukking werd dat niet afgeschoten. Normaal krijg je altijd "oh nee, geen Monopoly, dat duurt altijd zo lang" maar de speelgoeden waren me goed gezind. Nadat het spel na een uurtje of twee was afgelopen (ja, ik heb gewonnen, ja) was ik weer helemaal Monopoly-minded en toen dacht ik: "hoe hardcore gaan ze in deze game eigenlijk?" lees meer

Max Payne is voor mij een relatieve onbekende. Het is als een oom van wiens bestaan je wel weet maar die in je beleving niet telt omdat je hem maar twee keer hebt gesproken op zo'n typisch familiefeest. En als je dan hoort dat zijn kleinzoon dik in orde schijnt te zijn voelt het toch alsof je weinig recht hebt om met hem om te gaan als familie. Zo voelt het voor mij nu een beetje, want ik ben LTTP, zoals dat in goed forumgezwets heet. Ik was geen PC-gamer in de tijd van Max Payne, of Max Payne 2, of pretty much ever, maar nu dat deel drie komt ligt de zaak anders. Niet in de laatste plaats omdat Rockstar Games de titel naar zich toe heeft getrokken, want die jongens houden zich niet op aan rommel. Ze waren vriendelijk genoeg om me te laten kijken naar een versie en nu weet ik hoe het met the new and improved Max Payne is: prima, voor zover ik kan zien. lees meer

Activision kondigde vorige week aan dat er nieuwe Skylanders-poppetjes beschikbaar gaan zijn in de zeer nabije toekomst en daarnaast dat er een geheel nieuwe serie komt genaamd Skylanders Giants. Voor wie het gemist heeft: Skylanders is de vreselijk populaire nieuwe serie die speelgoed en games verenigt in één serie/kindermagneet. Ik weet het, ik hoor het de ouders in de zaal al zeggen: "de losse figuurtjes zijn nu al overal constant uitverkocht! Zouden ze dat niet eerst eens oplossen?" Klopt. Maar volgens een woordvoerder bij Activision is het probleem nu grotendeels de wereld uit, of zijn ze in ieder geval "druk bezig om aan de vraag naar Skylanders te voldoen". Voldoen my ass: als je een poppetje vindt dat niet in het starterpack zit zou ik 'm direct meenemen en op marktplaats zetten, want je hebt op het moment meer kans om een baan te vinden dan een Skylander. lees meer

Er zijn zoveel leuke, interessante en verslavende games op de mobiele platforms te krijgen voor zo weinig moeite en geld dat het ontzettend makkelijk is om mijn homescherm vol te stouwen met groepen games die ik echt moet spelen. Ken je dat? Dat iedereen tegen je zegt: "je moet deze echt eens doen, die is gaaf! En deze, ja dat is ook echt wat voor jou! Ik speel 'm zelf ook, ik stuur je wel een invite, kunnen we spelen." En zo komt het dat ik Hero Academy, Tiny Towers, Groove Coaster, Spy Mouse en zelfs iOS-vlaggenschip Infinity Blade 2 heb liggen op mijn digitale pile of shame. Voor wie die uitdrukking niet kent: het beschrijft een stapeltje games dat je ooit hebt gekocht, gekregen of anderszins in je bezit hebt waarvan je zekers te weten hebt beloofd aan jezelf dat je ze zou gaan spelen, maar dat je nog steeds niet hebt gedaan. En nu heb ik dus ook een extra digitale stapel. Fijn. Zo kom ik nooit toe aan Game of Thrones. Of de biografie van Jobs. Of Arkham City. Of die andere twintig dingen van wie iedereen zegt "dat je ze gezien/gespeeld/gelezen moet hebben." Geen aanbevelingen meer, ik word gek!

^{Dat is trouwens niet mijn pile of shame op de foto.} 

Voor het eerst in mijn dertigjarige bestaan als videogamer begin ik mij ongerust te maken. Discussies over games en verslaving wimpelde ik altijd weg. Als weerwoord nam ik mezelf als voorbeeld. Ik game veel, maar lees ook boeken, comics, tijdschriften, kijk televisie, ga naar de bioscoop, doe sociaal met vrienden, ga wel eens uit, werk veertig uur in de week en ben ook nog eens getrouwd. Het is allemaal een kwestie van plannen. Niets meer en niets minder. Tegenwoordig moet ik bekennen dat ik de afgelopen maanden geen boeken heb gelezen, de tijdschriftenstapel vervaarlijk groot aan het worden is, ik op het ochtendjournaal na geen tv-programma meer heb gezien, communicatie met vrienden steeds vaker via mijn mobiel en Facebook verloopt en ik mijn vrouw alleen nog maar vluchtig spreek. In mijn dromen en onderweg naar werk denk ik aan draken, uitgestrekte landerijen en scherpe zwaarden. Damn you Skyrim! En damn you Keith Bakker, waarom zit je juist nu opgesloten… 

Ik moet de merites van de Lumia 800 proberen te onderzoeken, maar het lukt niet. Er zitten wat cijfers in de weg, specifiek de cijfers 1-9. Dat zijn de enige die er toe doen, zeg je? Je hebt helemaal gelijk, want die maken namelijk Sudoku mogelijk en op de één of andere manier ben ik daar helemaal verslingerd aan. Ik heb de keuze uit een berg mobiele apparaten en games waar je bang van wordt, maar verdomme, als ik op de plee zit kom ik altijd weer bij die rotte vierkanten uit. Het is gewoon zo rustgevend! Ik speelde het zelf niet, maar ik begrijp nu waarom mensen patience en mijnveger helemaal kapotgespeeld hebben op hun Windows-bak. De kalmte. Het laat je toe op ideeën te komen, je gedachten te laten gaan waar ze moeten. Heerlijk. En nu is er dus Sudoku met achievements, met dank aan Windows Phone. Oh God, hoe ga ik daar vanaf komen? Dus bij deze: sorry, Nokia, jullie krijgen die Lumia nooit meer terug. Tenminste niet totdat ik de volledige gamerscore heb gehaald bij Sudoku. En dat zou nog even kunnen duren. 

Holleeder is op vrije voeten. Da's fijn voor de man, zou je zeggen, maar er zijn nogal wat mensen die een appeltje met hem te schillen hebben. Da's nou eens een dankbaar onderwerp voor een game, lijkt me. Een fijne stealth 'em up waarbij je echt ongezien moet blijven en constant moet onderduiken/wegvluchten als ze je weer gevonden hebben (want dat doen ze altijd.) Dat terwijl je via via mannetjes aanstuurt om diegenen die je een kopje kleiner willen maken voor te zijn. En dan zorgen dat als ze gepakt worden, ze niet praten, want hoe sneller dat gebeurt, hoe sneller je weer moet vluchten naar een nieuwe schuilplaats. Klinkt toch goed, of niet? Het zou de materie ook lekker dichtbij brengen, want je kunt je natuurlijk in dit verhaal wél precies voorstellen dat er bepaalde mensen met veel reserves (en bier) zijn die 'de neus' tegen elke prijs willen zien bloeden. Laat Guerrilla daar eens aan werken, in plaats van de zoveelste Killzone. Eigen onderwereld eerst! 

Als je ooit een Bethesda game, en dan zeker een Elder Scrolls game op de PC hebt gespeeld weet je hoeveel extra je dat kan opleveren: de mod-community, die de bestaande games op allerlei manieren aanpast en er zo voor zorgen dat je grofweg een jaar na uitkomen een radicaal andere game kunt spelen ten opzichte van de retailversie, is ongekend actief. Maar het is zo'n gerommel altijd met zoeken naar goede mods, kijken hoe je ze installeert, kortom allerlei zaken die afleiden van het plezier. Maar met de Creation Kit, de tools die Bethesda uitgeeft en die in principe niet veel anders zijn dan degene die ze zelf gebruikten om de game te maken. En dan gaat er nóg een wereld voor je open. lees meer

Het feit dat ik een combinatie van een hartverzakking en staande ovatie kreeg toen ik zag dat er misschien DLC komt voor Dark Souls zegt me twee dingen: dat ik nog steeds in staat ben tot ongefundeerde devotie aan een spel (op zich knap na dik 30 jaar aan constant en in moordend tempo games consumeren) én dat het zelden voorkomt dat de makers van diezelfde spellen er niet al gemakshalve van uit gaan dat ik toch wel meer wil als ik klaar ben met het spelen ervan. Want wanneer was de laatste keer dat het verschijnen van DLC voor een succesvolle game een verrassing was?

Het is eigenlijk een vreselijk arrogante houding van de gemiddelde uitgever, alsof de ober in een restaurant alvast het dessert bij je op tafel zet omdat hij het idee heeft dat je zit te smullen van je hoofdgerecht. En het ergste is: die strategie blijft verdomme ook nog werken, omdat er voor alles dat op de markt komt wel een aantal superfans bestaan die graag nog even blijven hangen bij die ene wereld die ze bij de strot heeft gegrepen. Net zoals ik nu. En dan is het nog niet eens echt aangekondigd. Het is maar een gerucht, net zoals ik toen via via had gehoord dat die kapotte Archstone in Demons' eventueel in DLC gemaakt zou gaan worden. En dat was ook gelogen. Ik voel me niet goed. Ik ga maar even liggen. 

Nu dat Nintendo heeft aangekondigd dat de Wii U voor het einde van het jaar te koop zal zijn valt er nog heel wat uit te leggen voor we weer gezellig in de rij kunnen gaan staan voor het apparaat. Want: is dat wel de moeite? Valt er direct wat leuks te spelen met de Wii U, iets dat een vergelijkbare rush geeft als die van Wii Sports? Want hoe blasé we er nu allemaal over zijn, het was toch nogal wat, dat je met die afstandsbediening gewoon stond te tennissen. Als de Wii U dat moet overklassen wordt het moeilijk, maar dat wil niet zeggen dat er -voor de echte, serieuze aankondiging tijdens de E3 wordt gedaan- niet al wat leuke info gelekt is. lees meer

Persona is zo'n serie die veel mensen niet eens kennen, maar die door fans op bijna evangelische manier uitgedragen wordt. Zeker Persona 4 heeft veel vrienden gemaakt door een RPG te koppelen aan een middelbare school-sim. Klinkt raar? Is het ook, maar het wordt al heel snel heel veel vreemder en deel 4 brengt alle elementen die de serie apart hebben gemaakt bij elkaar in één fantastisch pakketje. Maar de kans is al vrij groot dat je het niet kent en als je dat wel doet heb je het vermoedelijk toch niet gespeeld. Want ja, een PS2 game die in 2008 uitkwam kon al niet meer rekenen op veel aandacht, hoe goed ook. En nu wil je dat helemaal niet meer spelen. Laat Atlus daar nu de perfecte remedie voor hebben: een uitgebreide remake op de Playstation Vita. Twee vliegen, één klap. lees meer

Je zult op insiderfeestjes voor game-ontwikkelaars maar moeten toegeven dat je bij Zynga werkt. "Wat? Die stinkende boevenbende die hele gemene spellen maakt waar mensen aan verslaafd worden als labratten? En die schaamteloos kleinere ontwikkelaars beroven van hun games en er dan goede sier mee gaan maken? Hufter!" Dan kun je wel iets mompelen over rokende schoorstenen en hypotheken, maar je zult toch tot de conclusie moeten komen dat die mensen een punt hebben. De laatste slachtoffers in deze lijken de drie (!) jongens te zijn die samen Nimblebit vormen en wiens game doodleuk gepikt is door Zynga. lees meer

Het heeft al te lang geduurd volgens veel mensen, maar het gaat nu toch gebeuren. Het Microsoft Points systeem dat ze gebruikten op Xbox Live om te verbergen hoeveel geld je eigenlijk uitgaf voor die kekke sombrero voor je avatar en die map pack voor Call of Duty gaat in de komende tijd op de schop. Dit omdat het ecosysteem natuurlijk aan het uitbreiden is, niet alleen met Windows Phone maar ook met Xbox Live games op andere platforms zoals iOS. Dan kun je niet blijven klooien met rare punten die zich niet op een normale manier verhouden tot welke valua dan ook. En dus gaan we straks gewoon een tientje betalen voor XBLA games. En een euro voor Avatar items. Prima. lees meer

Er zijn weinig game-concepten die zo naadloos in een al bestaand idee passen als Minecraft. In de beginfase werd het woord LEGO al vaak zat genoemd om aan te geven hoe de wereld in elkaar stak (blokkerig) en om duidelijk te maken dat het bouwen belangrijk was. En nu hebben zo'n 10.000 mensen die een petitie hebben getekend op het internet (dat ik die dag nog mag meemaken) iets bereikt: het idee is langs de LEGO Review, die bepaalt of iets de moeite is om gemaakt te worden. En nu is het wachten tot het concept uitgewerkt wordt en we de logische combinatie van de twee kunnen bekijken. Sounds good to me! 

Verdorie, dat ziet er goed uit. Sine Mora, een horizontale shooter die het midden houdt tussen games als Gradius en R-Type en de bullet hell die je tegenwoordig ziet lijkt bijna te vondeling gelegd bij ontwikkelaar Grasshopper Manufacture. Hoofdverdachte Suda 51 daar staat bekend om zijn bizarre games en aparte stijl, maar Sine Mora (dat 'zonder vertraging' betekent) lijkt heel ingetogen. Maar het idee achter de shooter is een nieuwe twist voor het genre, die het behapbaar moet maken voor een breder publiek. De looks heeft het in ieder geval al mee. lees meer